Typowe objawy menopauzy

Menopauza, wraz z poprzedzającym ją klimakterium, zwanym potocznie przekwitaniem, to bez wątpienia okres nieprzyjemny dla każdej kobiety. Oznacza bowiem koniec pewnego etapu w naszym życiu i rozpoczęcie nowego, na który najczęściej nie jesteśmy wcale gotowe. Tym bardziej, że temu „przejściu” towarzyszą liczne, często dość nieprzyjemne i niepożądane objawy.

Menopauza zaczyna się, gdy przysadka mózgowa spowalnia swoją pracę, jajniki przestają uwalniać jajeczka, co skutkuje tym, że kobieta przestaje być płodna. Menopauza oznacza więc ostatnią miesiączkę, która – w zależności od różnych indywidualnych uwarunkowań organizmu, czynników genetycznych i etc. – może rozpocząć się między 40, a 55 rokiem życia. Dokładny moment tego „przejścia” wyznacza się po upływie 12 miesięcy bez wystąpienia menstruacji. Wszelkie wystąpienia krwawienia po tym czasie uznaje się za nieprawidłowe i wymaga konsultacji ginekologicznej.

Menopauza, choć często mylona z klimakterium, w rzeczywistości stanowi jego najważniejszy etap, który rozciąga się na kilka lat przed (5-10 lat, tzw. premenopauza) i na rok po wystąpieniu ostatniej miesiączki. To właśnie w okresie premenopauzy pojawiają się pierwsze sygnały świadczące o rozpoczęciu nowego etapu w naszym życiu, czego powodem jest zbyt niski poziom hormonów.

Do typowych objawów premenopauzy zalicza się nieregularne miesiączkowanie, a w końcu całkowite jego zaprzestanie, nadmierną potliwość, bóle głowy, pojawiające się uczucie gorąca, stałe zmęczenie. W tym czasie zwiększa się ponadto drażliwość, pojawia się możliwość zaistnienia depresji, występują kłopoty z pamięcią oraz osteoporoza, następuje spadek zainteresowania seksem (jako że obniża się poziom testosteronu). Leczenie tych dolegliwości wiąże się zazwyczaj z zastosowaniem hormonalnej terapii zastępczej (HTZ), bardzo zindywidualizowanej, na którą też coraz więcej kobiet się decyduje.

Spośród dostępnych metod HTZ wyróżnia się trzy:

- metodę cykliczną,

- metodę sekwencyjną (przeznaczoną dla kobiet po menopauzie),

- metodę stałą (dla kobiet, które nie miesiączkują już od co najmniej roku).

Wszystkie powyższe metody oparte są na przyjmowaniu estrogenów i progestagenu, ale w różnych proporcjach i sekwencjach czasowych.

POWRÓT

*Wszystkie artykuły medyczne prezentowane na stronie są zgodne z wiedzą medyczną, ale żaden nie może być traktowany jako diagnoza lekarska, lecz wyłącznie jako materiał edukacyjny. W przypadku zaobserwowania u siebie niepokojących objawów należy skonsultować się z lekarzem.

Czy artykuł był pomocny? Prosimy o ocenę.


Oceniono na 0 gwiazdki z 0 oddanych głosów.