Słownik medyczny

Mocznik

Mocznik, karbamid (ang. urea) - CO(NH2)2 - organiczny związek chemiczny diamid kwasu węglowego.

Tworzy bezbarwne kryształy bez zapachu o temperaturze topnienia 133°C.

Związek ten został po raz pierwszy sztucznie otrzymany przez Friedricha Wöhlera w 1828 r. Mocznik był pierwszym związkiem organicznym otrzymanym z całkowicie nieorganicznych substratów w wyniku ogrzewania cyjanianu amonu:

NH4NCO → H2N-CO-NH2

czym dowiedziono niesłuszność teorii "siły życiowej", rzekomo niezbędnej do syntezy związków produkowanych przez żywe organizmy.

W przemyśle mocznik jest otrzymywany w bezpośredniej reakcji dwutlenku węgla z amoniakiem:

CO2 + 2NH3 → CO(NH2)2 + H2O

Jest to końcowy produkt przemiany białek i innych związków azotowych w organizmie. Jest wydalany z moczem, a w niewielkich ilościach z potem.

powrót