Słownik medyczny

Cukrzyca

Cukrzyca (diabetes mellitus - z gr. diabainein - przepływać i łac. mellitus - słodzony miodem) jest chorobą znaną od starożytności. Samoistne wyzdrowienie nie zdarza się praktycznie nigdy, choć cukrzyca występująca podczas ciąży - zwana cukrzycą ciężarnych - często ustępuje po porodzie.

Przyczyna cukrzycy nie jest dokładnie znana, choć znane są pewne fakty. Zniszczenie komórek beta w cukrzycy zależnej od insuliny (IDDM) jest wynikiem procesu zwanego autoimmunizacją. Układ odpornościowy człowieka produkuje przeciwciała, które niszczą własne komórki trzustki. Z kolei cukrzyca niezależna od insuliny jest związana z dziedziczeniem i otyłością.

Szczególne znaczenie ma otyłość brzuszna ze stosunkiem obwodu w pasie do obwodu bioder większym niż 85/100. Cukrzyca jest chorobą polegającą na zaburzeniu metabolizmu węglowodanów wynikającym z nied

ostatecznej produkcji lub obniżonej wrażliwości tkanek na insulinę. Hormon polipeptydowy - insulina - jest syntetyzowany w komórkach beta wysp Langerhansa w trzustce i jest niezbędny dla prawidłowego wykorzystaniu glukozy w większości tkanek organizmu.

U osób z cukrzycą zdolność komórek ciała do wykorzystania glukozy jest obniżona, co powoduje zwiększenie stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia).

powrót