Słownik medyczny

Krzepnięcie krwi

Krzepnięcie krwi to naturalny, fizjologiczny proces zapobiegający utracie krwi w wyniku uszkodzeń naczyń krwionośnych. Istotą krzepnięcia krwi jest przejście rozpuszczonego w osoczu fibrynogenu w sieć przestrzenną skrzepu (fibryny) pod wpływem trombiny. Krzepnięcie krwi jest jednym z mechanizmów obronnych organizmu w wypadku przerwania ciągłości skóry.

Przebieg całego procesu jest następujący:

Płytki krwi (trombocyty) tworzą w miejscu przerwania ciągłości naczynia tzw. czop płytkowy, na skutek zlepiania się trombocytów ze sobą. Uwolniona serotonina powoduje zwężenie naczyń krwionośnych w obrębie zranienia. Płytki pod wpływem uszkodzeń mechanicznych wydzielają trombokinazę, która uruchamia szereg procesów prowadzących do powstania właściwego czynnika inicjującego krzepniecie krwi - w procesie tym ważne są jony wapnia oraz białkowe czynniki osocza (np. heparyna). Powstały czynnik prowadzi do przekształcenia protrombiny w trombinę (postać aktywną), która z kolei powoduje przekształcenie fibrynogenu (białka zawartego w osoczu krwi) w fibrynę. Fibryna to substancja nierozpuszczalna w wodzie, tworzy ona sieć włókien, będących szkieletem skrzepu.

Dla prawidłowego zachodzenia procesu krzepnięcia krwi niezbędna jest witamina K, która umożliwia syntezę protrombiny.

Zaburzenia krzepnięcia krwi mogą polegać na:
* niedostatecznym krzepnięciu krwi - skutkiem jest krwotok i niekiedy wykrwawienie
* nadmiernym krzepnięciu krwi - skutkiem jest powstawanie zakrzepów

powrót